Yes, I can!

Sprintend naar de finish

Vandaag was het dan zover, mijn vuurdoop als wedstrijdloper. Niet alleen ging ik m’n grenzen verleggen, er stond ook een groot sponsorbedrag op het spel. Het uitlopen van de race zou het Nationaal MS-Fonds minstens 500 (!!!) Euro op gaan leveren.

De voorbereiding verliep aanvankelijk erg voorspoedig. Maar toen na anderhalve maand de MS ernstig ging protesteren en ik een maand niet kon trainen, begon ik te vrezen voor m’n loopdebuut. Het in 10 weken opbouwen naar vijf kilometer hardlopen ging namelijk niet meer lukken. En ik moest er zelfs zes…. Toen de verlammende vermoeidheid m’n lichaam had verlaten moest ik dus een nieuw trainingsschema bedenken. Met Evy was ik nog niet verder dan zeven minuten achter elkaar hardlopen gekomen. Mijn nieuwe aanpak was hierdoor ietwat radicaal: doorlopen tot ik niet meer kon. Aangemoedigd door boze rappers in plaats van de zoetgevooisde Evy.

De grootste overlast die MS mij bezorgt is chronische vermoeidheid, en pijn in m’n benen. Er is eigenlijk constant een zeurend irriterend gevoel in m’n benen aanwezig. Deze pijn is niet te vergelijken met ‘ reguliere’ pijnen als spier- of hoofdpijn, maar vormt een klasse apart. Af en toe breidt de pijn zich uit tot een soort versterkt slapend en tintelend gevoel. Er zit dan minder kracht in m’n benen, en ook de coördinatie is niet optimaal. Dat loopt niet heel erg lekker weg, laat staan in een rechte lijn. Maar, het kan wel, en als ik m’n benen dan toch gebruik wordt er geen extra schade aangericht. Verzekerde de neuroloog me nog. Het duurt weliswaar langer voordat het gevoel in m’n benen weer ‘normaal’ is, en de pijn breidt zich via m’n heupen uit naar m’n kont, maar meer niet.

Doel van het trainen werd door deze pijn heenlopen. Toen ik afgelopen woensdag total loss van m’n werk thuiskwam, stond er nog een training op het programma. Ideaal moment om mijn mentale kracht te testen, want m’n hele lichaam schreeuwde om op bed te mogen gaan liggen. Dat ik desondanks voor het eerst 12 minuten achter elkaar hard kon lopen en in totaal meer dan zes kilometer had gelopen gaf me een glorieus gevoel. Ik kon de pijn en de MS aan, ik was klaar voor de Maliebaanloop!

Extra motiverend werkten de talloze toegezegde sponsorbijdragen en de opkomst van een grote schare supporters. Gespannen stond ik aan de start, maar toen het startschot eenmaal had geklonken ging het allemaal vanzelf. Dat ik afgelopen week alcoholvrij en celibatair (geen seks voor de wedstrijd!) had geleefd en alleen maar gezond had gegeten wierp ook z’n vruchten af.

De eerste twee kilometer gingen soepel in iets meer dan 11 minuten. Daarna moest ik even wandelen want ik had het gevoel dat ik door m’n benen zou zakken. Dr.Dre en Snoop Dogg brachten me weer aan het rennen, en afwisselend rennend en wandelend kwam ik na het Wilhelminapark weer terug op de Maliebaan. Waar de supporters me weer aanmoedigden, bij een eerder punt was ik ze te snel af geweest. Na nog een (ere)ronde over de Maliebaan kwam ik, met een eindsprint op het tandvlees, over de finish. Moe en heel erg voldaan, wat was het gaaf om te lopen, en het te halen!

En de tijd? Vooraf had ik ingezet op 45 minuten, dat leek me een mooie streeftijd. Ideaal weer, goeie supporters, de positieve sponsorbijdragen, fan-sms uit Nepal, en een hoop wilskracht zorgden uiteindelijk voor een tijd waar ik erg trots op ben: 37 minuten en 50 seconden. Volgend jaar ga ik die verbeteren, want ik ben nog lang niet uitgelopen! Bij deze wil iedereen bedanken voor de support en bijdragen. Tot volgend jaar!

Tags:hardlopen, Maliebaanloop, MS, yes